Zoete Amandel (Prunus dulcis) is een fruitboom die in april bloeit met lichtroze bloemen en de tuin een uitgesproken lentekarakter geeft. De vruchten lijken aanvankelijk op kleine groene perziken, maar het vruchtvlees is droog en oneetbaar. De pit in het midden van de vrucht is een eetbare amandel die direct of in gebak kan worden gebruikt.

De boom gedijt het best in volle zon en in voedzame grond. Hij moet regelmatig worden bewaterd en bemest tijdens het groeiseizoen om een gezonde groei en vruchtzetting te behouden. Vanwege het Belgische klimaat wordt teelt in een kas of op een beschutte plaats, bijvoorbeeld tegen een zuid- of westmuur, aanbevolen om te beschermen tegen vorst en schimmelziekten.

Zoete Amandel heeft een breedkronige groeivorm en kan een hoogte bereiken van 2–4 meter en een breedte van 3–4 meter. De bladeren zijn langwerpig en groen, en de bloemen zijn wit tot lichtroze. De vruchten rijpen meestal in september.

Sakhalinkers, ook bekend als Prunus sargentii, is een middelgrote bladverliezende boom die een brede, vaasvormige kroon ontwikkelt. Met de leeftijd krijgt de boom een meer uitgespreide en meerstammige structuur, wat hem een karakteristieke en natuurlijke uitstraling in de tuin geeft.

De bladeren zijn middelgroot en langwerpig met een duidelijke punt. Ze lopen uit in een donker bronsrode tint, worden later frisgroen en eindigen het seizoen met intense rode en oranje-rode herfstkleuren. De gladde, roodbruine schors met lichte kurkpunten wordt na verloop van tijd donkerder en krijgt opvallende dwarsstrepen.

De boom bloeit rijk in april en de eerste helft van mei met grote, lichtroze bloemen die vaak verschijnen vóór het blad. Vruchtzetting komt zelden voor, maar kleine zwartrode bessen kunnen in sommige jaren worden gezien.

Sakhalinkers gedijt het best in zon tot halfschaduw en geeft de voorkeur aan een voedzame, goed doorlatende grond. Hij verdraagt veel grondsoorten, maar mag niet worden geplant waar water blijft staan. Op zware kleigrond kan de grond worden losgemaakt en voorzien van grind of zand voor een betere drainage.

De boom is geschikt als solitaire plant in tuinen, parken en lanen, waar hij kan worden benadrukt als een decoratief element. In de vestigingsfase wordt aanbinden aanbevolen om een stabiele groei te garanderen.

De wilgbladige peer 'Pendula' is een kleinere boom die wordt gekenmerkt door zijn hangende en brede kroon. Ze wordt vaak geënt op stam, wat zorgt voor een duidelijke stamhoogte en een kroon die zich ontwikkelt van rond naar paraplu- en later schermvormig.

De bladeren zijn smal en bedekt met fijne, zachte haartjes, wat in het voorjaar een zilvergrijze tint geeft en later een grijsgroene kleur. Het blad lijkt op dat van wilgen of olijfbomen en draagt bij aan een lichte en elegante uitstraling. In de herfst krijgen de bladeren subtiele lichtgele tinten en het blad valt laat in het seizoen.

De schors is aanvankelijk zilverwit door de vele fijne haartjes, maar wordt met de leeftijd grijs en krijgt een gebarsten structuur. In april en mei bloeit de boom met witte tot crèmekleurige bloemen met roodachtige meeldraden, die in halfschermen staan en een lichte zoete geur hebben.

Na de bloei kunnen er kleine groenbruine vruchten ontstaan die niet eetbaar zijn, maar die vogels soms na vorst oppikken. De boom gedijt het best in volle zon en in normale, goed doorlatende tuingrond. Ze is winterhard, windbestendig en verdraagt droogte zodra ze goed is gevestigd.

De wilgbladige peer wordt vaak gebruikt als solitairboom of in kleine groepen, waar haar lichte blad en hangende groei contrast en structuur in de beplanting creëren.

De Hangende Moerbei, botanisch bekend als Morus alba 'Pendula', is een sierboom met een karakteristieke hangende groeivorm. De boom ontwikkelt een brede kroon met neergebogen takken, wat een elegant en rustig effect in de tuin geeft.

De bladeren zijn hartvormig en donkergroen, wat zorgt voor een dichte en decoratieve bladermassa gedurende de zomer. In mei en juni bloeit de boom met kleine witte bloemen, die later in de nazomer gevolgd kunnen worden door lichte, witte vruchten.

De boom gedijt het best in volle zon en in gewone, voedzame tuingrond. Hij groeit matig en bereikt meestal een hoogte van ongeveer 3 meter en een breedte van circa 2 meter, wat hem geschikt maakt voor middelgrote tuinen of als solitair in parken.

De Hangende Moerbei is middelmatig winterhard en vereist slechts beperkt onderhoud, wat hem tot een praktische keuze maakt voor tuineigenaars die een decoratieve boom met een natuurlijke, hangende uitstraling wensen.

De Gewone Wilde Appel (Malus sylvestris) is een matig groeiende boom met een natuurlijk brede kroon. De soort is inheems in België en wordt gekenmerkt door zijn grote winterhardheid en vermogen om te gedijen in vele grondsoorten, ook waar de bodem tijdelijk vochtig is.

De bladeren zijn klein, ovaal en frisgroen met lichte gele herfstkleuren. Jonge scheuten zijn bruingroen, terwijl oudere stammen een grijsbruine, korstachtige schors krijgen die in kleine schilfers kan afbladderen.

In het voorjaar is de boom bedekt met vele kleine witte tot roze-witte bloemen die nuttige insecten aantrekken. Later ontwikkelen zich kleine, ovale geelgroene vruchten van 3–4 cm, die zuur van smaak zijn. De vruchten kunnen worden gebruikt voor gelei of marmelade en dienen als voedsel voor vogels in de wintermaanden.

De boom gedijt het best in volle zon of halfschaduw en vereist geen bijzondere groeiomstandigheden. Hij kan solitair, in groepen of als onderdeel van een windscherm worden geplant, waar zijn windbestendigheid en natuurlijke vorm goed tot hun recht komen. Bij het planten wordt aangeraden de eerste twee seizoenen op te binden om een goede vestiging te verzekeren.